13 apr

Geknokt en gelachen

Geschreven door Vedo'70 Dames 1

Vedo'70 DS 1 - RVC/Libanon '50 DS 4

Gespeeld op 13-04-2017

0 - 4
Setstanden
20 - 25
14 - 25
23 - 25
19 - 25
76 - 100

Geknokt en gelachen, ja wat was het leuk!

Vedo’70 Dames 1 – Libanon ’50 Dames 4 (0-4)

Met de snollebollekes in onze gedachten begonnen we na een wat bittere trainingsavond woensdag dan ook met boerenverstand aan een pittige wedstrijd. Na de wedstrijd stond namelijk Boeruh Rock op ons te wachten en daar keken velen dan ook erg naar uit! Helaas moesten we Thirza van Gelder vandaag missen en heeft ze niet mee kunnen vechten voor elke bal.
Want daar begonnen we in de eerste set meteen mee. We gingen voor elke bal en wilde hem kostte wat het kostte van de grond halen, maar tevergeefs. Libanon speelde erg slim, waardoor er bij ons veel rommelballen ontstonden. Toch kwamen onze rommelballen best nog eens goed uit en scoorde we hier en daar een puntje. De domste boeren hebben immers de dikste aardappelen. Ook zorgde de service van onder andere Leonie Stam, Ranka Dekker en Dieke Roos ervoor dat we terugkwamen. Het stond inmiddels al 14-20, we kwamen terug en hoe, met aanvallen die om je oren vlogen, knalden we terug tot 19-21. Maar helaas Libanon gooide er weer een paar tactische ballen in en won met 20-25 de eerste set.  

We gingen in de tweede set meteen goed door. We hadden een paar goede aanvallen waarbij Anita Heijkoop (volgens Jos Mersbergen z’n rapporten, die man houdt alles voor je bij!) over de diagonaal veel scoorde. Doordat Jos druk bezig was met z’n rapporten hadden we Henk Oosse hard nodig om ons te coachen! Het was dan ook erg fijn dat hij er was, hij gaf goede tips en bleef ons aanmoedigen erin te blijven geloven. Dat deed hij dan ook bij 4-8 in een time-out. We moesten meer lef tonen en harder vechten. We waren veel te lief, het waren geen leuke boeren in de tent, het was onze tegenstander! We moesten knokken! Dat deden we dan ook. Ranka Dekker dunkte een bal het veld in, maar de scheidsrechter kon dit, flauw genoeg, niet waarderen. Onze honger voor een set winst werd groter en groter, maar helaas eindigde de set in 14-25.

Vol honger naar de bal en naar de hamburgers van Aries Vreetschuur begonnen we aan de derde set. We hadden het nog steeds naar ons zin en Els van Bruggen werd in het spel gebracht om de hoge leeftijd wat naar beneden te halen. Ranka Dekker blokte hier een daar de ballen af, Joanne den Tuinder prikte ze lekker achterin en Henk Oosse haalde z’n punt binnen door een time-out aan te vragen. Die was hard nodig, het stond inmiddels al 6-14. Erg soepel verliep het dus nog niet, maar we vonden het leuk en we kwamen terug! Libanon speelde slim en scoorde veel door hun oudere garde in het veld te zetten. Libanon werd namelijk bang, want we kwamen terug. En hoe! Een goede pass, een mooie set-up en ‘bam!’ weer een mooie aanval. Het klinkt nu allemaal heel soepel, maar ‘t was niet gemakkelijk. We moesten blijven vechten, maar ook nu waren we weer net iets te laat met onze inhaalrace. De set eindigde in 23-25.

We wilden echt heel erg graag één punt hebben, dus gingen we weer vol vertrouwen het veld in. Zo begonnen we dan ook de vierde set. Het spel verliep goed, een goede service van Joanne den Tuinder zorgde ervoor dat we voor kwamen te staan. Ook raapten we veel van de grond, maar hier was Libanon helaas ook erg goed in. Toch sloegen onze dipjes (het leken wel katers, terwijl we nog geen druppel op hadden) weer toe. Gelukkig nam Libanon een time-out bij 19-20 zodat we even wat water tegen de kater konden drinken. Zo stapten we weer alert het veld in, maar helaas. De wedstrijd eindigde met 19-25. Bij Libanon waren sommigen dan wel grijs, maar volleyballen konden ze zeker! Na een verrekte mooie kampioensduik van Libanon werd de leuke wedstrijd afgesloten. 

We gingen zeker niet met een kater het veld uit, nee, we moesten nog naar het festival der festivals. Tijd voor een kater hadden we zondag pas. Na een lekkere douche konden we eindelijk op weg naar Herwijnen voor het Boeruh Rock Festival. De hamburgers waren duur, de muziek slecht, de wc’s vies, maar we hebben hard gelachen en het was dan ook heel erg gezellig! De één zonder jas, de ander zonder verstand maakte het tot een gezellige avond. Eveline Wigmans gedroeg zich als moeder van het team, (bij afwezigheid van Heidie Korevaar neemt Eveline dit erg goed over!) ze hielp waar kon en zorgde goed voor ons! Sommigen dronken stiekem, anderen deden in het openbaar bezopen! Het was genieten! Ja! De laatste thuiswedstrijd van dit seizoen hebben we mooi afgesloten, het is immers gezond om je ziek te lachen!

  • Deel:

Reageren

Je reactie is welkom! Hou het wel netjes alsjeblieft